Monday, April 17, 2023

"चिखल, घाम आणि अश्रू"

 


लेखक : बेअर ग्रील्स

प्रकाशक : मनोविकास प्रकाशन

मराठी अनुवाद : अनिल / मीना किणीकर.

पृष्ठे- ४०८, मूूल्य- ३९५ रुपये.


अशक्य कोटीतील जिद्दीची धगधगती आत्मकथा: बेअर ग्रिल्स यांच्या 'चिखल, घाम आणि अश्रू' या पुस्तकाचा परिचय!!!


टीव्हीच्या स्क्रीनवर एक माणूस येतो... घनदाट, हिंस्त्र प्राण्यांनी वेढलेल्या जंगलात, वाळवंटात किंवा उणे तापमानाच्या बर्फाच्छादित शिखरांवर तो एकटाच वावरताना दिसतो. जगण्याची कोणतीही साधनं नसताना तो जिवंत राहण्यासाठी थेट जिवंत साप चावून खातो, अळ्या गिळतो, आणि दलदलीतून स्वतःचा जीव वाचवत धावतो. 'मॅन व्हर्सेस वाईल्ड' (Man vs. Wild) या शोच्या माध्यमातून जगभरातल्या करोडो लोकांच्या मनावर राज्य करणारं हे नाव म्हणजे—बेअर ग्रिल्स! पण, स्क्रीनवर दिसणारा हा बेअर ग्रिल्स एका रात्रीत स्टार बनलेला नाही. आज तो ज्या अमानुष संकटांना हसतमुखांने सामोरं जातो, त्यामागे त्याच्या आयुष्यात सांडलेला चिखल, गाळलेला घाम आणि वाहलेले रक्ताश्रू आहेत. बेअर ग्रिल्स याच्या 'Mud, Sweat, and Tears' या जगप्रसिद्ध आत्मकथेचा मराठी अनुवाद 'चिखल, घाम आणि अश्रू' नुकताच मी पूर्ण केला. आणि प्रामाणिकपणे सांगायचं तर, हे पुस्तक वाचताना माझ्या अंगातली ऊर्जा इतकी वाढली की मला एका जागी शांत बसणं कठीण झालं होतं!

आजवर मी अनेक आत्मचरित्रं वाचली आहेत, पण या पुस्तकाने माझ्या मनावर केलेली मोहिनी आणि मला दिलेली प्रेरणा शब्दातीत आहे. हे केवळ एका जगप्रसिद्ध व्यक्तीचं आत्मचरित्र नाही, तर ती मानवी जिद्दीची, पराभवा धूलिधूसर करून पुन्हा फिनिक्स पक्षासारखं झेप घेण्याची एक थरारक कादंबरी आहे. आज मी तुमच्यासाठी याच अद्भूत पुस्तकाचं सविस्तर, ओघवतं आणि एखाद्या कादंबरीसारखं विश्लेषण घेऊन आलो आहे, जे तुम्हाला थेट बेअरच्या साहसी जगात घेऊन जाईल.

पुस्तकाची सुरुवात होते ती बेअरच्या बालपणापासून. त्याचं खरं नाव एडवर्ड मायकेल ग्रिल्स असं होतं. पण त्याच्या बहिणीने त्याला प्रेमाने 'बेअर' (अस्वल) हे नाव ठेवलं, आणि पुढे जाऊन हेच नाव त्याच्या जगण्याची ओळख बनलं. बेअरच्या लहानपणाचे प्रसंग वाचताना आपल्याला एका अत्यंत चंचल, खोडकर पण तितक्याच धाडसी मुलाची ओळख पटते. त्याचे वडील मायकेल ग्रिल्स हे राजकारणी होते, पण त्यांना निसर्गाची आणि साहसाची प्रचंड आवड होती. बेअरच्या जडणघडणीत त्यांच्या वडिलांचा वाटा कसा सर्वोच्च होता, याचं वर्णन बेअरने अत्यंत भावुक शब्दात केलं आहे. लहान वयातच वडिलांसोबत समुद्रात बटींग करणं, रात्रीच्या अंधारात जंगलात भटकणं आणि उंच कड्यांवर चढण्याचे धडे घेणं, यातूनच त्याच्यातील साहसाची बीजे रोवली गेली. लेखक इथे बालपणाचे प्रसंग सांगताना इतकी ओघवती भाषा वापरतो की, आपल्याला आपल्या स्वतःच्या बालपणातील छोट्या-छोट्या साहसांची आठवण आल्याशिवाय राहत नाही.

पुस्तकाचा पुढचा भाग वाचताना वाचकाचा श्वास रोखला जातो. बेअर जेव्हा ब्रिटिश सैन्याच्या सर्वात कठीण आणि घातक समजल्या जाणाऱ्या '२१ SAS' (Special Air Service)या विशेष दलात भरती होण्याचा निर्णय घेतो, तिथून एका खऱ्या संघर्षाला सुरुवात होते. SAS ची निवड प्रक्रिया म्हणजे साक्षात नरकाचा प्रवास! शेकडो तरुण या प्रक्रियेत येतात, पण टिकतात फक्त मोजकेच. कडाक्याच्या थंडीत, पाठीवर ३०-४० किलोचं ओझं घेऊन मैलोन्मैल धावणं, दलदलीतून वाट काढणं, आणि मानसिक छळ सोसणं... हे सगळं बेअरने ज्या कादंबरीमय शैलीत लिहिलं आहे, ते वाचून अंगावर काटा येतो. "तुमचं शरीर जेव्हा संपूर्णपणे थकलेलं असतं, पाय रक्ताळलेले असतात आणि मन तुम्हाला सांगत असतं की आता थांब... नेमका त्याच क्षणी तुमचा खरा कस लागतो. कारण साहस हे शरीराने नाही, मनाच्या ताकदीने केलं जातं." बेअरने या निवडी दरम्यान अनुभवलेला शारीरिक आणि मानसिक छळ, अन्नावाचून काढलेले दिवस आणि मित्रांची सुटत गेलेली साथ याचं जे चित्रण केलं आहे, ते वाचकाला अंतर्मुख करतं. अपार कष्टानंतर तो शेवटी SAS चा जवान बनतो, आणि तिथून त्याच्या आयुष्याला एक लष्करी शिस्त आणि धार मिळते.

कादंबरीचा मध्यभाग हा अत्यंत नाट्यमय आणि तितकाच काळजाचा ठोका चुकवणारा आहे. बेअरच्या आयुष्यातील सर्वात मोठा अपघात इथे उलगडतो. १९९६ मध्ये आफ्रिकेतील झांबियामध्ये एका लष्करी मोहिमेदरम्यान, १६ हजार फुटांवरून पॅराशूट जंप करताना बेअरचं पॅराशूट हवेत फाटलं. तो अत्यंत वेगाने थेट जमिनीवर येऊन आदळला. या भीषण अपघातात त्याच्या पाठीच्या कण्याचे तीन मणके तुटले. एका क्षणात, देशासाठी लढणारा, हवेत झेप घेणारा एक तरुण उताणा पडला, हलण्या-चलण्याची ताकदही संपली. डॉक्टरांनी स्पष्ट सांगितलं होतं की, "बेअर आता कदाचित आयुष्यात कधीच आपल्या पायावर उभा राहू शकणार नाही." हा भाग वाचताना डोळ्यात पाणी येतं. ज्या माणसाने संपूर्ण आयुष्य साहसाला वाहिलं होतं, तो आता हॉस्पिटलच्या बेडवर छताकडे पाहत पडून होता. नैराश्याचा तो भयंकर काळ, मनात आलेले आत्महत्येचे विचार आणि अंथरुणाला खिळलेली ती काळी वर्षं... बेअरने या सगळ्या वेदना पुस्तकात अगदी प्रामाणिकपणे मांडल्या आहेत. पण इथेच त्याच्यातील 'बेअर' जागा होतो. तो हार मानत नाही. हळूहळू, मिलीमीटरने तो स्वतःच्या शरीरात जीव आणण्याचा प्रयत्न करतो, आणि विज्ञानाला, डॉक्टरांना थक्क करत पुन्हा एकदा उभा राहतो!

पाठीचा कणा मोडल्यानंतर अवघ्या १८ महिन्यांत बेअर ग्रिल्सने जगातील सर्वोच्च शिखर म्हणजेच 'माउंट एव्हरेस्ट' सर करण्याचा वेडेपणा करायचं ठरवलं! विचार करा, ज्या माणसाला नीट उभं राहता येत नव्हतं, तो जगाच्या छतावर चढायला निघाला होता. पुस्तकाचा हा भाग म्हणजे साहसाचा Climax आहे. एव्हरेस्टची चढाई लेखकाने एखाद्या उत्कंठावर्धक कादंबरीसारखी रंगवली आहे. बर्फाची वादळं, उणे चाळीस अंश तापमान, ऑक्सिजनची कमतरता आणि डोळ्यांसमोर पडलेले इतर गिर्यारोहकांचे गोठलेले मृतदेह... हा सगळा प्रवास वाचताना वाचकालाही श्वास घेणं कठीण झाल्यासारखं वाटतं. चढाई दरम्यान अनेक प्रसंग असे येतात जेव्हा बेअर मृत्यूच्या अगदी जवळ पोहोचतो. एका हिमनदीच्या दरीत तो कोसळतो, पण सुदैवाने त्याचा जीव वाचतो. शेवटी, वयाच्या अवघ्या २३ व्या वर्षी, सर्वात तरुण ब्रिटिश नागरिक म्हणून तो एव्हरेस्टच्या शिखरावर भारताचा आणि जगाचा तिरंगा-ध्वज फडकवतो (त्याच्या टीममध्ये भारतीय गिर्यारोहकही होते). त्या शिखरावर उभं राहून जेव्हा तो रडतो, तेव्हा वाचक म्हणून आपल्याही डोळ्यातून आनंदाश्रू वाहू लागतात.

एव्हरेस्ट सर केल्यानंतर बेअरचं आयुष्य कसं बदललं, आणि त्याला टीव्ही शोची ऑफर कशी मिळाली, याची कथा पुस्तकाच्या उत्तरार्धात येते. सुरुवातीला बेअरला कॅमेऱ्यासमोर काम करायची अजिबात आवड नव्हती. पण जेव्हा त्याला समजलं की या शोच्या माध्यमातून तो लोकांना जगण्याची, संकटांशी लढण्याची कला शिकवू शकतो, तेव्हा त्याने हा शो स्वीकारला. 'मॅन व्हर्सेस वाईल्ड'च्या चित्रीकरणादरम्यानचे अनेक पडद्यामागचे किस्से, धोके आणि चमत्कारी अनुभव त्याने यात शेअर केले आहेत. जंगलात जेवण शोधताना आलेली अडचण, भयानक प्राण्यांशी झालेला सामना आणि टीमने घेतलेली मेहनत, हे सगळं वाचताना आपल्याला समजते की, पडद्यावर दिसणाऱ्या ४५ मिनिटांच्या एपिसोडच्या मागे किती दिवसांचा 'चिखल, घाम आणि अश्रू' दडलेले असतात.

या पुस्तकात बेअरने स्वतःला कुठेही सुपरमॅन दाखवण्याचा प्रयत्न केलेला नाही. त्याला वाटणारी भीती, त्याचे पराभव, हॉस्पिटलच्या बेडवर तो कसा रडला, हे सगळं त्याने अत्यंत प्रामाणिकपणे मांडलं आहे. यामुळे वाचक त्याच्याशी थेट जोडला जातो. पुस्तकाची भाषाशैली अत्यंत चित्तवेधक आहे. प्रसंगवर्णन इतकं अचूक आहे की, वाचताना आपण स्वतः बेअरसोबत एव्हरेस्टवर चढतोय किंवा पॅराशूटवरून खाली पडतोय असा भास होतो. हे पुस्तक फक्त साहसाची कथा नाही, तर ते 'सर्व्हायव्हल गाईड' (Survival Guide) आहे. संकट कितीही मोठं असो, जर मनात जिद्द असेल तर तुम्ही त्यातून बाहेर पडू शकता, हा विचार हे पुस्तक वाचकांच्या मनात पक्का करतो.

आज आपण आपल्या आयुष्यातील छोट्या-छोट्या संकटांनी, अपयशाने खचून जातो. नोकरी गेली, परीक्षेत कमी मार्क्स मिळाले, किंवा नात्यांमध्ये दुरावा आला की आपण हताश होतो. अशा वेळी 'चिखल, घाम आणि अश्रू' हे पुस्तक तुमच्यासाठी एखाद्या संजीवनीसारखं काम करेल.

हे पुस्तक आपल्याला शिकवतं की, आयुष्यात चिखल मिळणारच आहे, घाम गाळावाच लागणार आहे आणि डोळ्यात अश्रूही येणार आहेत; पण या सगळ्याचा स्वीकार करून जो पुढे जातो, तोच शेवटी आपल्या आयुष्याचा 'एव्हरेस्ट' सर करतो.




संदीप प्रकाश जाधव

Tuesday, April 4, 2023

"माझी जन्मठेप"

 



लेखक : वि. दा. सावरकर

प्रकाशक : परचुरे प्रकाशन

पृष्ठे- ४७९, मूूल्य- २५० रुपये


अंदमानच्या काळ्या पाण्याची धग आणि एका क्रांतीसूर्याचा धगधगता इतिहास: 'माझी जन्मठेप'

प्रस्तावना: एका पुस्तकाची नव्हे, तर धगधगत्या ज्वालामुख्याची कथा

त्या भयानक रात्रीची आणि सागराची गाथा

सेल्युलर जेल: नरकाचे दुसरे नाव
कोठडीच्या भिंती: सावरकरांचे ग्रंथालय
केवळ आत्मचरित्र नाही, तर एक राजकीय आणि सामाजिक दस्तऐवज
भाषाशैली: जणू काही एक संथ, पण खोल नदी
वाचकांसाठी अंतिम निष्कर्ष: आपण हे पुस्तक का वाचावे?

मित्रांनो, आज आपण अशा एका पुस्तकाबद्दल बोलणार आहोत, जे केवळ कागदावर शाईने लिहिलेले शब्द नाहीत, तर ते स्वातंत्र्यलक्ष्मीच्या चरणी वाहिलेले रक्ताचे आणि असीम त्यागाचे अर्घ्य आहे. होय, मी बोलतोय स्वातंत्र्यवीर विनायक दामोदर सावरकर लिखित 'माझी जन्मठेप' या महाग्रंथाबद्दल.

एक ब्लॉगर म्हणून जेव्हा मी हे पुस्तक वाचायला घेतले, तेव्हा मला वाटले होते की हा सावरकरांच्या तुरुंगवासाचा एक सामान्य वृत्तांत असेल. पण जसजशी मी पाने उलटत गेलो, तसतसा माझ्या अंगावर काटा येत गेला. हे पुस्तक वाचणे म्हणजे अंदमानच्या त्या काळकोठडीत, त्या अमानुष छळातून स्वतः तावून सुलाखून निघण्यासारखे आहे. आजच्या या लेखात आपण सावरकरांच्या या अजरामर साहित्यकृतीचा आणि त्यांच्या संघर्षाचा एक ओघवता, कादंबरीमय आढावा घेणार आहोत.

कादंबरीची सुरुवात व्हावी तशीच या पुस्तकाची सुरुवात एका थरारक आणि तितक्याच कारुणिक प्रसंगाने होते. दोन-दोन जन्मठेपांची, म्हणजेच तब्बल ५० वर्षांच्या काळ्या पाण्याची शिक्षा ऐकवल्यानंतर सावरकरांना जेव्हा 'मरिया' नावाच्या जहाजातून अंदमानला नेण्यात येत होते, तो प्रसंग सावरकरांनी अत्यंत जिवंतपणे उभा केला आहे.

"सभोवताली पसरलेला तो अथांग, अक्राळविक्राळ काळपट महासागर आणि त्या लाटांवर हेलकावे खाणारे ते जहाज..."

हे वर्णन वाचताना आपणही सावरकरांच्या शेजारी त्या जहाजाच्या अंधाऱ्या कोपऱ्यात उभे आहोत असा भास होतो. मागे सुटणारी मातृभूमी, डोळ्यांसमोर असणारे अनिश्चित भविष्य आणि पायात अडकलेल्या जड साखळ्या... या सगळ्याचा विचार करताना सावरकरांचे मन विदीर्ण होत नव्हते, तर ते तिथेही 'कमला' सारखे महाकाव्य रचत होते, हा विचारच थक्क करून सोडणारा आहे.

पुस्तकाचा मध्यभाग हा अंदमानच्या 'सेल्युलर जेल'मधील त्या अमानुष आणि अंगावर शहारे आणणाऱ्या छळाचे चित्रण करतो. सावरकरांनी तिथे जे भोगले, ते वाचताना कोणत्याही संवेदनशील वाचकाचे डोळे पाणावल्याशिवाय राहणार नाहीत.

  • बारी आणि इतर अधिकारी: जेलर बारी नावाच्या त्या क्रूर आणि विकृत माणसाचे सावरकरांनी केलेले व्यक्तिचित्रण एखाद्या खलनायकासारखे समोर येते. कैद्यांना माणसासारखे वागवता जनावरांपेक्षाही हीन वागणूक देणे हा तिथला नियम होता.
  • कोलूचे बैल: सावरकरांसारख्या एका थोर देशभक्ताला, बॅरिस्टरला तिथे बैलासारखे कोलूला जुंपले जायचे. दिवसाला ३० पाउंड तेल काढावे लागायचे. ते तेल कमी पडले की मिळणारे फटके, ती अमानुष मारहाण आणि पोटात अन्न नसतानाही करावा लागणारा तो कष्टाचा डोंगर... हे सगळे सावरकरांनी अत्यंत ओघवत्या भाषेत मांडले आहे.
  • नारळाचा काथ्या कुटणे: हाताला फोड येऊन त्यातून रक्त ठिबकेपर्यंत काथ्या कुटावा लागे. पण सावरकर लिहितात, त्या रक्ताच्या प्रत्येक थेंबातून त्यांना मातृभूमीच्या मुक्तीची स्वप्ने दिसत होती.

या पुस्तकातली सर्वात सुंदर आणि कादंबरीमय गोष्ट कोणती असेल, तर ती म्हणजे सावरकरांची त्यांच्या कोठडीच्या भिंतींशी लागलेली माया. जेव्हा सावरकरांना कागद आणि पेन्सिल देण्यास सक्त मनाई होती, तेव्हा त्यांनी काय केले? त्यांनी कोठडीच्या त्या चुनखडीच्या पांढऱ्या भिंतींनाच आपले कागद बनवले!

काटे, खिळे किंवा दगडाच्या तुकड्यांनी सावरकरांनी त्या भिंतींवर हजारो ओळींचे महाकाव्य कोरले. एकीकडे छळ चालू असायचा, आणि दुसरीकडे सावरकरांची प्रतिभा त्या भिंतींवरून क्रांतीचे काव्य प्रसवत होती. जेव्हा भिंती भरून जायच्या, तेव्हा ते तोंडपाठ करायचे आणि मग ती भिंत पुन्हा धुवून त्यावर नवीन काव्य लिहायचे. हा इतिहास वाचताना सावरकरांच्या बुद्धिमत्तेची आणि प्रखर इच्छाशक्तीची कमाल वाटते.

'माझी जन्मठेप' हे केवळ सावरकरांच्या वैयक्तिक दुःखाचे गाणे नाही. ते एका द्रष्ट्या नेत्याचे विचारमंथन आहे. या पुस्तकात सावरकरांनी अनेक महत्त्वाच्या मुद्द्यांवर प्रकाश टाकला आहे:

  1. कैद्यांचे शुद्धीकरण आणि राजकारण: अंदमानमध्ये हिंदू कैद्यांचे होणारे सक्तीचे धर्मांतर आणि त्याला सावरकरांनी दिलेला लढा, तिथल्या पठाण वॉर्डनचा जुलूम आणि त्याला सावरकरांनी शुद्धीकरणाच्या चळवळीद्वारे दिलेले उत्तर, हा भाग अत्यंत विचार करायला लावणारा आहे.
  2. राजकीय कैद्यांचे संघटन: सावरकरांनी तिथे केवळ स्वतःचा विचार केला नाही, तर सर्व राजकीय कैद्यांना एकत्र आणून संपाचे हत्यार उपसले. तुरुंगातही ग्रंथालय सुरू केले, निरक्षरांना साक्षर केले.
  3. जागतिक राजकारणाचे विश्लेषण: कोठडीत बसूनही सावरकरांचे लक्ष जागतिक घडामोडींवर आणि पहिल्या महायुद्धावर कसे होते, याचे सुंदर विश्लेषण पुस्तकात आढळते.

सावरकरांची भाषा ही या पुस्तकाचा खरा प्राण आहे. ती एखाद्या कादंबरीसारखी प्रवाही आहे. त्यात कुठेही अवाजवी संताप नाही किंवा रडगाणे नाही. अत्यंत संयत, पण तितकीच धारदार भाषा त्यांनी वापरली आहे. सावरकरांचे मराठी भाषेवरील प्रभुत्व इतके अफाट आहे की, दुःखद प्रसंग वाचतानाही त्या शब्दांमधील सौंदर्य आपल्याला खिळवून ठेवते. त्यांच्या वाक्यावाक्यांतून एक संथ, पण खोलवर वाहणारी नदी आपल्याला जाणवते, जी कधी शांत असते तर कधी पुराचे रूप धारण करते.

मित्रांनो, आज आपण ज्या स्वातंत्र्याचा मुक्त श्वास घेत आहोत, त्याची किंमत काय आहे, हे जर जाणून घ्यायचे असेल, तर 'माझी जन्मठेप' वाचणे अनिवार्य आहे. हे पुस्तक आपल्याला शिकवते की:

  • परिस्थिती कितीही प्रतिकूल असली, तरी माणसाचे मन आणि त्याचे विचार कधीही गुलाम होऊ शकत नाहीत.
  • शरीर साखळदंडांनी जखडता येते, पण आत्म्याला कधीही कैद करता येत नाही.
  • देशभक्ती म्हणजे केवळ घोषणा देणे नाही, तर ती असीम सोशिकतेची पराकाष्ठा आहे.

एक ब्लॉगर म्हणून मी एवढंच म्हणेन की, हे पुस्तक वाचून संपवल्यावर तुम्ही तेच माणूस राहत नाही जे तुम्ही वाचण्यापूर्वी होता. तुमच्या विचारांची दिशा बदलते. हे पुस्तक प्रत्येक मराठी माणसाच्या, नव्हे तर प्रत्येक भारतीयाच्या संग्रही असायलाच हवे.

तर मग, कधी वाचताय सावरकरांची ही धगधगती 'माझी जन्मठेप'? मला खाली कमेंट्समध्ये नक्की सांगा!

 

 

संदीप प्रकाश जाधव

 



"मंत्रावेगळा"

  लेखक : ना. सं. इनामदार प्रकाशक : कॉन्टिनेन्टल पब्लिकेशन पृष्ठे- ६५०, मूूल्य- ५०० रुपये सह्याद्रीचा श्वास आणि पेशवाईचा रक्तरंजित इतिहास: ना...